Club Des Belugas

 
 

Algemeen

Genre's: TestgenreInvoerSoulLoungeNu-jazz

The Hague Jazz 2009

Dag: Zaterdag 23 mei
Podium: Glenn's Blue Note
Tijd: 00.30 - 02.00 uur

Line-up:
Mickey Neher (drums)
Kay Vester (percussion)
Matthias Bangert (bass)
Detlef Höller (guitar)
Roman Babik & Maxim Illion (keyboards)
Karlos Boes (saxophone)
Lars Kuklinski (trumpet)
Philipp Schug (trombone)
Brenda Boykin (vocals)

clubdesbelugas

Info:

Braziliaanse beats, sexy cocktailjazz uit de sixties, gloedvolle soul- en jazzvocalen: Club des Belugas is de beste Nu Jazz-formatie van Europa. Creatief, inventief, en weer een voorbeeld van een band die buiten het oog van de media om erg succesvol is. De recente albums Apricoo Soul en SWOP zijn nu al dancefloor classics.
Frank Huser (Platomania.nl): ‘Je waant je met ‘SWOP’ in een oude klassieke jazzclub maar met een modern behang op de muur.’ Op The Hague Jazz treedt Club des Belugas voor het eerst in Nederland met een grote 11-koppige band aan. Verwacht een funky feestje met temperaturen rond het kookpunt.

(Maart 08, 2009)

 

Leden reviews

Gemiddelde leden score van: 1 lid/leden

Waardering:
 
5.0
 

Het dak d'r af met Brenda Boykin!

0 van de 0 mensen vonden deze review behulpzaam
Zonder de overige leden van Club Des Belugas tekort te doen, ben ik zaterdagnacht compleet verrast en murw geslagen door het enorme charismatische optreden van Brenda Boykin. Wat een energie, enorme fun en een waanzinnige act! Stond ik aan het begin van het optreden nog midden in de zaal, later werd ik als vanzelf aangetrokken tot het podium om vervolgens compleet los te gaan. Met zoveel vocaal en muzikaal geweld moest ik gewoon naar voren om haar van dichtbij te aanschouwen.
Met enkele optredens van de laatste edities van The Hague Jazz nog in het geheugen gegrift denk ik dat de organisatie na optredens van Monsieur Dubois (2007) en Diesler (2008) er wederom is in geslaagd om Glenns's Blue Note op zijn grondvesten te doen schudden.

De overige nummers waren 'gewoon' goed met een typische sweet soft en lazy sound en met een prettig gestylde Anna Luca bovendien leuk om naar te kijken. Met Brenda Boykin ging het optreden in een hogere versnelling en raakte menigeen in vervoering; het was bijna een teleurstelling die in ieder geval bij mij duidelijk voelbaar was toen zij het podium weer verliet. Gelukkig werd dit op het eind ruimschoots goedgemaakt door nog een keer flink uit te halen waarbij miss Boykin het niet schuwde om het publiek op karakteristieke wijze te betrekken bij haar feestje. Op het einde nam ze de band mee op avontuur en op basis van haar klasse spreidde ze een geweldig stukje improvisatie ten toon. Althans, zo leek het. Van enige routine was in ieder geval niks merkbaar en dat maakte de afsluiting tot een gedenkwaardige. Een gesigneerde CD en een dikke zoen van Brenda maakte de avond meer dan compleet!

R.
Waardering:
 
5.0
 
 
Comments (0)
smaller | bigger

busy